Vanmorgen na het ontbijt op het balkon zijn Simone en ik samen met Samuel naar de markt gegaan. Met z'n drieen op de motor. Zien jullie het al voor je?
Daarna zijn we met de tuk-tuk naar Churachandpur gegaan. We hebben het kindertehuis gezien waar Samuel gewoond heeft. Daar zijn heel wat zakken kleding vanuit Ten Post naar toe gegaan.
Het doel van onze tocht was de familie van het teruggevonden adoptiekind te bezoeken. Dit meisje was indertijd geadopteerd door mijn zus en zwager.
Het meisje woont in Churachandpur. Dat is vanouds een stad met veel christenen. Samuel had het over de vader van het meisje en zei: "he's a real Christian, I'm from hindu", waarop Simone zei: "Yes, you are second hand".
De moeder kwam ons tegemoet, stapte in bij de tuk-tuk en wees ons de weg naar hun huis. Dat huis bestaat uit leem en bamboe, ook hout en - zoals overal - een dak van golfplaten. Er zit geen glas in de ramen. Voor de ramen zitten luiken. Maar overal zitten duidelijke kieren. De wind moet daar wel dwars door het huis waaien.
De moeder liet haar zelfgebouwde weefgetouw zien en demonstreerde het weven van shawls. Het meisje hielp haar moeder bij alles wat ze deed. De andere vier kinderen waren naar school.
Samuel was er met zijn gezin. Maar Thoibi kon niet met die mensen praten. Ze spreken weer een andere taal. die Samuel wel kent.
We zouden met elkaar lunchen. Dat betekent daar een warme maaltijd. Nu ben ik wel op mijn hoede voor dat eten. Ik merk dat er problemen door ontstaan met maag en ingewanden. Maar het staat zo ondankbaar als je haast niets neemt van wat je wordt voorgeschoteld.
De mensen hier eten zittend op de grond en gebruiken geen bestek. Ze wilden een laag tafeltje halen waaraan wij konden eten. Maar we kozen ervoor om bij hun op de grond te zitten en ook met de handen te eten. Voor de maaltijd stond de vader op en sprak een gebed uit.
Het eten daar viel nog mee. Ik vond het 'lekkerder' dan in het hotel. Soms verlang ik best wel naar de Hollandse pot. Al die sterk gekruide curries... Voor een keer wel lekker, maar iedere dag. En dan die mierzoete drankjes...
Thoibi wil van alles voor ons doen. Ze wast voor ons met de hand. Maar ze wil zo graag wat voor ons doen. Kadootjes geven kunnen ze niet. Zij en haar man zeggen steeds dat ze ons willen dienen. Ze wast onze voeten, soms helpt Samuel ook, ze masseert de kuiten, knipt de nagels en wrijft de benen in met een lekkere creme.
Ze kunnen ons niet in hun eigen huis ontvangen. Daar is geen sanitair, geen tafel en stoelen en het drinkwater halen ze uit een soort vijver. Ze zijn in het hotel getrokken, maar hebben van tevoren de kamers schoongemaakt, want die waren heel smerig.
Ze komt ook af en toe het toilet schoonmaken. Ze ruimt de afval op. Ze doet het werk wat het hotel hoort te doen.
Morgen gaan we naar het graf van de moeder van Samuel. Daar heb ik om gevraagd. Zondag krijgen we een soort afscheidsbijeenkomst in de kerk van Keibul. Die dag hopen we ook zijn vader en de het gezin van zijn broer Piter te bezoeken.
Nu zit de hele familie bij ons in de kamer om samen een glas Cola te drinken. Dus ik stop.....
Wordt vervolgd...... | 
